امنیت عامل هوش مصنوعی: چگونه باید فناوری اطلاعات دسترسی غیرانسانی به برنامه‌های تجاری را کنترل کند؟

امنیت عامل هوش مصنوعی زمانی حیاتی می‌شود که نرم‌افزارهای خودمختار بتوانند به برنامه‌های تجاری دسترسی پیدا کنند، داده‌های حساس را بازیابی کنند و بدون دخالت مداوم انسان اقداماتی انجام دهند. برای تیم‌های IT، چالش این است که مشخص کنند چه هویت، دسترسی و دامنه‌ای باید به آنها داده شود تا کارایی و حفاظت را ترکیب کنند.

با معرفی عوامل هوش مصنوعی به جریان‌های کاری روزمره، مدیران سیستم و مدیران امنیتی باید سیاست‌های دسترسی را فراتر از کاربران انسانی و حساب‌های خدماتی سنتی گسترش دهند. این راهنما توضیح می‌دهد که چگونه هویت‌های غیرانسانی را مدیریت کرده، حداقل امتیاز را اعمال کرده و از برنامه‌های مدرن و قدیمی محافظت کنیم. من تدابیر عملی برای مدیران سیستم، تیم‌های IT و MSPها که در تلاش برای پذیرش هوش مصنوعی هستند و در عین حال در معرض خطر کمتری قرار دارند، ارائه می‌دهم.

چرا دسترسی عامل هوش مصنوعی مشکلات امنیتی جدیدی ایجاد می‌کند؟

مدیریت دسترسی سنتی معمولاً کاربران انسانی را از برنامه‌ها و خدمات متمایز می‌کند. عوامل هوش مصنوعی این مدل را پیچیده می‌کنند زیرا می‌توانند اطلاعات را تفسیر کرده، ابزارها را انتخاب کرده و عملیات را بر اساس شرایط متغیر آغاز کنند.

خودکارسازی، اما نه به شکلی که ما می‌شناسیم:

برخلاف اتوماسیون متعارف، جایی که اقدامات معمولاً از پیش تعریف شده‌اند، یک عامل هوش مصنوعی ممکن است تعیین کند که در حین کار به سمت یک هدف وسیع‌تر، کدام مراحل را باید انجام دهد. متغیرهایی که این موضوع معرفی می‌کند، دامنه وسیعی دارند، زیرا چه به‌طور تصادفی، چه به دلیل عدم مرجع یا دستور مخرب، هوش مصنوعی ممکن است به راحتی از مجوزها فراتر رود و نتایج ناخواسته‌ای ایجاد کند. برای تیم‌های IT، اقدام اولیه تعریف هدف یک عامل هوش مصنوعی و محدودیت‌های قابل اجرا قبل از اعطای دسترسی به تولید است.

از خواندن داده‌های تجاری تا اقدام بر اساس آن:

یک عامل هوش مصنوعی را در نظر بگیرید که برای بازیابی سوابق فاکتور، مقایسه اطلاعات پرداخت و تولید یک گزارش استثنا مستقر شده است. چه محدودیت‌ها و تدابیری می‌توان در نظر گرفت تا از اقدام نادرست در داخل برنامه حسابداری جلوگیری شود؟

احراز هویت برابر با مجوز نیست:

در حالی که احراز هویت مشخص می‌کند که کدام هویت در حال تلاش برای دسترسی به یک منبع است، مجوز تعیین می‌کند که کدام عملیات را آن هویت می‌تواند انجام دهد. برای عوامل هوش مصنوعی، این تصمیمات باید جدا باقی بمانند.

یک عامل تأیید شده موفق باید همچنان فقط مجوزهای مربوط به وظیفه خود، منابع ضروری و محدود به پیامدهای بالقوه عمل را دریافت کند.

در آن کار بر روی نرم‌افزار و هویت عامل هوش مصنوعی 2026 NIST بر لزوم رسیدگی به هویت، اعتبار، حسابرسی و مسئولیت‌پذیری برای عوامل هوش مصنوعی تأکید می‌کند.

هدف امنیتی تنها تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام برنامه‌ها را یک عامل می‌تواند باز کند نیست. IT باید کنترل کند که عامل پس از اعطای دسترسی چه کاری می‌تواند انجام دهد.

یک عامل هوش مصنوعی باید از چه هویتی استفاده کند؟

عامل‌های هوش مصنوعی به هویت‌های قابل شناسایی و قابل مدیریت نیاز دارند تا مدیران بتوانند مجوزها را اختصاص دهند، فعالیت‌ها را نظارت کنند و در صورت لزوم دسترسی را لغو کنند.

هویت‌های اختصاصی و اعتبارنامه‌های بار کاری

در صورت پشتیبانی، یک بار کاری یا هویت عامل ایجاد کنید که به یک مالک نام‌دار و یک عملکرد خاص مرتبط باشد تا مسئولیت‌پذیری را پیگیری کرده و امتیازات را به وظیفه مورد نیاز محدود کند.

علاوه بر این، به تمایز فعالیت‌های خودکار از فعالیت‌های انسانی کمک می‌کند، سیاست‌های امنیتی اختصاصی را اعمال کرده و عامل را بدون تأثیر بر دسترسی کارمند غیرفعال می‌کند، مانند در شناسه عامل Microsoft Entra. هدف این است که عوامل هوش مصنوعی را با دامنه محدود، به خوبی مستند و به طور مستقل قابل حسابرسی نگه دارید.

دسترسی واگذار شده در مقابل دسترسی خودمختار

عامل‌های هوش مصنوعی می‌توانند تحت مدل‌های مختلف مجوز فعالیت کنند.

دسترسی واگذار شده اجازه می‌دهد که یک نماینده به نمایندگی از یک کاربر انسانی عمل کند، در چارچوب مجوزهای دقیقی که به‌طور صریح به آن واگذار شده است، که ممکن است تنها برای مدت زمان معینی باشد.

دسترسی خودمختار اجازه می‌دهد که یک عامل از طریق هویت و مجوزهای اختصاص داده شده خود عمل کند، بدون اینکه به یک جلسه انسانی فعال نیاز داشته باشد. به طور مهم، سیاست‌های دسترسی و کنترل‌های چرخه حیات باید برای عوامل هوش مصنوعی خودمختار و همچنین مالکیت تنظیم شوند.

یادداشتی درباره MFA

حساب‌های مشترک تعیین اینکه یک عمل از کجا ناشی شده دشوار می‌کند: از یک کارمند، یک عامل هوش مصنوعی یا یک فرآیند خودکار دیگر. یک عامل هوش مصنوعی نباید به اعتبارنامه‌های یک کارمند وابسته باشد، به‌ویژه نه برای خودکارسازی‌های روتین.

در حالی که احراز هویت چندعاملی (MFA) برای دسترسی انسانی ارزشمند است، نیاز به مکانیزم‌های هویت بار کاری پشتیبانی شده خودکار وجود دارد. برخی از مثال‌ها، بر اساس برنامه و زیرساخت هویت:

• هویت‌های مدیریت‌شده،
• اعتبارنامه‌های فدرال
• گواهینامه‌ها
• یا توکن‌های کوتاه‌مدت.

چگونه باید دسترسی عوامل هوش مصنوعی را محدود کند؟

در اینجا، حداقل دسترسی ضروری است تا فقط به منابع و عملیات مورد نیاز برای یک هدف تأیید شده دسترسی داده شود.

حداقل دسترسی در سراسر برنامه‌ها، ابزارها و داده‌ها

• مجوزهای ابزار: کدام APIها، اسکریپت‌ها، ادغام‌ها و ابزارهای اجرایی را می‌تواند نماینده فراخوانی کند؟
• مجوزهای برنامه : این نرم‌افزار به کدام برنامه‌ها و عملکردهای تجاری دسترسی دارد؟
• مجوزهای داده: کدام رکوردها، پوشه‌ها، فایل‌ها یا پایگاه‌های داده را می‌تواند بخواند؟ آیا می‌تواند تغییر دهد؟
• مجوزهای سیستم: آیا می‌تواند دستورات را اجرا کند، به سیستم عامل دسترسی پیدا کند یا عملیات مدیریتی انجام دهد؟

دسترسی به عامل هوش مصنوعی باید در این سطوح مورد توجه قرار گیرد و هیچ مجوزی نباید تنها بر اساس درخواست ساده اعطا شود. این لایه‌ها همچنین باید یکدیگر را تقویت کنند.

مجوزهای برنامه باید به طور مستقل از تنظیمات مدل هوش مصنوعی قابل اجرا باقی بمانند. یک پیام که به یک عامل می‌گوید جزئیات پرداخت را تغییر ندهد معادل یک کنترل فنی که از تغییر جلوگیری می‌کند نیست.

برای سازمان‌هایی که زیرساخت دسترسی موجود را تقویت می‌کنند، ما اصول Zero Trust برای دسترسی از راه دور SMB تأیید هویت، حداقل امتیاز و محدود کردن دسترسی.

دسترسی محدود به زمان و عملیات حساس

مجوزها باید نه تنها نیازهای یک عامل را منعکس کنند، بلکه زمان و دلیل نیاز به دسترسی را نیز نشان دهند. مجوزهای محدود به زمان می‌توانند تماس بین وظایف تأیید شده را کاهش دهند، همان‌طور که کنترل‌های اضافی نیز می‌توانند این کار را انجام دهند. شما ممکن است برخی اقدامات را از طریق ارائه‌دهنده هویت، دروازه ابزار، برنامه یا مکانیزم سیاست معتبر دیگری به جای تکیه بر هوش مصنوعی تنها، اجرا کنید.

امنیت عامل هوش مصنوعی در برنامه‌های تجاری چگونه متفاوت است؟

هر برنامه‌ای مکانیزم‌های یکسانی برای کنترل دسترسی به هوش مصنوعی ارائه نمی‌دهد. تیم‌های IT باید کنترل‌های دسترسی را با توجه به محیط و نیازهای خود تنظیم کنند.

برنامه‌های SaaS و APIها

برنامه‌های مدرن SaaS اغلب APIهایی را ارائه می‌دهند که توکن‌های دسترسی محدود، نقش‌های برنامه و مجوزهای واگذار شده را پشتیبانی می‌کنند.

اگرچه آنها می‌توانند مجوزهای نماینده را دقیق‌تر کنند، اما مجوزهای API هنوز می‌توانند به طور غیرضروری گسترده باشند، بنابراین مدیران باید دامنه را بررسی کرده، دسترسی را محدود کنند و به‌طور منظم مجوزها را پاک‌سازی کنند.

برنامه‌های کاربردی تجاری مبتنی بر مرورگر

برنامه‌های مبتنی بر مرورگر چالش‌های متفاوتی را با تعامل رابط گرافیکی معرفی می‌کنند.

سازمان‌ها باید از حساب‌های اختصاصی استفاده کنند، برنامه‌های موجود را به‌طور دقیق محدود کنند و مجوزها را در خود نرم‌افزار تجاری اعمال کنند. مقاله ما در مورد دسترسی مرورگر امن به برنامه‌های خصوصی توضیح می‌دهد که چگونه تخصیص برنامه، احراز هویت و کنترل‌های سمت سرور می‌توانند قرار گرفتن در معرض غیرضروری را کاهش دهند.

برنامه‌های ویندوز قدیمی و دسکتاپ‌های از راه دور

برنامه‌های کاربردی ویندوز قدیمی چالش خاصی را ارائه می‌دهند زیرا کنترل‌های دسترسی آن‌ها معمولاً بر اساس کاربران انسانی طراحی شده‌اند نه فرآیندهای خودکار.

دسترسی

با این حال، فناوری دسترسی و اجرا جدا خواهد ماند، هرچه که نقش‌های تجاری، مجوزها، حساب‌های ویندوز، گروه‌های دایرکتوری یا دسترسی در سطح برنامه وسیع‌تر باشد. نوع دسترسی گرافیکی یک تصمیم مدیریتی باقی می‌ماند و مقاله ما در مورد عامل‌های هوش مصنوعی و برنامه‌های کاربردی ویندوز قدیمی پیامدهای فنی و معماری محیط‌های اجرایی مختلف را بررسی می‌کند.

امنیت

برای مسائل امنیتی، دسترسی و مجوز نمی‌توانند ترکیب شوند. انتشار یک برنامه خاص ویندوز به معنای کاهش قرار گرفتن در معرض کامل است، اما این تنها آغاز یک استراتژی کنترل دسترسی وسیع‌تر است. کار شما به عنوان مدیر مشخص شده است:

مکانیزم دسترسی	کنترل‌های امنیتی اصلی	نگرانی اصلی
API SaaS	دامنه‌های OAuth، توکن‌ها، نقش‌های API	مجوزهای بیش از حد، سوءاستفاده از توکن
برنامه مرورگر	جلسات، نقش‌های برنامه	عملیات غیرمجاز در یک جلسه معتبر
برنامه ویندوز منتشر شده	شناسایی ویندوز، تخصیص برنامه، مجوزها	دسترسی فراتر از وظیفه مورد نظر
دسکتاپ کامل از راه دور	حقوق سیستم عامل، محدودیت‌های جلسه، سخت‌افزاری	گسترش سیستم و حرکت جانبی

کدام خطرات سایبری به کنترل‌های اضافی نیاز دارند؟

نمایندگان هوش مصنوعی می‌توانند با دستورالعمل‌های مخرب در تیکت‌های پشتیبانی، صفحات وب، اسناد یا پاسخ‌های ابزار مواجه شوند. این تزریق پرامپت می‌تواند یک عامل را از وظیفه قانونی خود منحرف کند، حتی زمانی که مهاجم نمی‌تواند به طور مستقیم وارد شود. OWASP Top 10 برای برنامه‌های عامل ۲۰۲۶ تهدیدات مرتبط را مشخص می‌کند.

خطرات دیگر شامل اعتبارنامه‌های افشا شده در درخواست‌ها یا لاگ‌ها، استفاده غیرمجاز از ابزارها، افزایش امتیازات و ارسال داده‌های حساس به مقاصد ناخواسته است. گردش‌کارهای چندعاملی نگرانی دیگری را اضافه می‌کنند: وظایف واگذار شده نباید به‌طور خودکار دسترسی نامحدود از یک عامل به عامل دیگر را منتقل کنند.

برای جلوگیری از استخراج داده‌ها و موارد مشابه، محتوای خارجی را به عنوان غیرقابل اعتماد در نظر بگیرید، اسرار را از طریق خدمات اعتبارنامه پشتیبانی شده محافظت کنید، اتصالات خروجی را محدود کنید و مجوزها را به طور مستقل از مدل هوش مصنوعی اعمال کنید. عملیات حساس به کنترل‌هایی در سطح برنامه یا ابزار نیاز دارند، نه فقط دستورالعمل‌های قابل تفسیر که به یک عامل بگویند به طور ایمن رفتار کند.

چگونه می‌تواند دسترسی عامل هوش مصنوعی را نظارت، لغو و حسابرسی کند؟

حاکمیت دسترسی ناقص است اگر مدیران نتوانند تعیین کنند که یک عامل چه کاری انجام داده یا آن را متوقف کنند زمانی که رفتار آن غیرمنتظره می‌شود.

پیگیری هویت‌ها، تصمیمات و اقدامات

یک رکورد حسابرسی مفید: هویت عامل + مالک مسئول + عملیات درخواست شده + تأیید + فراخوانی ابزار + اقدام حاصل شده + نتیجه.

بسته به ابزارهای درگیر، سوابق متفاوت خواهند بود. هیچ منبع واحدی تمام داستان را نمی‌گوید، بنابراین ترکیبی از رویدادهای احراز هویت، صدور توکن دسترسی، تماس‌های API، فعالیت‌های برنامه، تأییدها، تغییرات فایل و فعالیت‌های جلسه به عنوان شواهد ضروری است. به عنوان مثال، یک گزارش هویت را با ضبط جلسه ترکیب کنید و سوابق را در صورت امکان همبسته کنید.

علاوه بر این، اطلاعات حساس را هر جا که ممکن است محافظت کنید. به عنوان مثال، اگر شما یک MSP هستید، سوابق حسابرسی را بر اساس مشتری جدا کنید تا داده‌های آنها حفظ شود.

لغو دسترسی و پاسخ به حوادث

قبل از تولید، یک رویه خاموشی برای هر استقرار عامل هوش مصنوعی تعریف کنید.

بسته به محیط، این ممکن است نیاز به غیرفعال کردن هویت یک عامل هوش مصنوعی، لغو اعتبارنامه‌ها، چرخش اسرار، خاتمه دادن به جلسات فعال و متوقف کردن کارهای برنامه‌ریزی شده داشته باشد. پس از اتمام، توکن‌های صادر شده قبلی یا جلسات برقرار شده را ارزیابی کنید: لغو یک اعتبارنامه همیشه کافی نیست تا یک فرآیند فعال را متوقف کند.

شما می‌توانید موارد زیر را در یک رویه پاسخ عملی به "رفتار نادرست" شامل کنید:

• دسترسی را شامل می‌شود،
• گزارش‌ها را حفظ کنید،
• تحقیق در مورد تغییرات،
• جایگزینی اعتبارنامه
• و تأیید کنید که حادثه غیرمجاز به پایان رسیده است.

چک لیست امنیتی عملی برای تیم‌های IT چیست؟

چرا امنیت عامل هوش مصنوعی را به تدریج پیش نبریم؟ با یک جریان کار باریک، ترجیحاً فقط خواندنی شروع کنید، سپس تنها پس از تأیید کنترل‌ها گسترش دهید. قبل از اینکه دسترسی تولید به یک عامل بدهید:

1. مالکیت را شناسایی کنید. هدف، اپراتور/مالک، محیط اجرایی، ابزارها و جریان‌های داده را مستند کنید.
2. هویت متمایزی اختصاص دهید. از اعتبارنامه‌های انسانی مشترک خودداری کنید. مسئولیت جداگانه‌ای برقرار کنید.
3. منابع مجاز را نقشه‌برداری و محدود کنید. برنامه‌ها، سوابق، داده‌ها، سیستم‌ها، مجوزهای API مورد نیاز، زمان‌ها را مشخص کنید.
4. عملیات حساس را محدود کنید. الزامات تأیید را تعریف کرده و تغییرات با تأثیر بالا و امتیازات غیرضروری را ممنوع کنید.
5. اعتبارنامه را محافظت کنید. از احراز هویت بار کاری پشتیبانی شده و اسرار مدیریت شده استفاده کنید.
6. محیط اجرایی را تأیید کنید. جلسه بررسی ایزولاسیون، دسترسی شبکه و تنظیمات امنیتی مربوط به ویندوز.
7. فعال‌سازی شواهد و بازیابی: سوابق احراز هویت، اجرای ابزار، فعالیت برنامه و تغییرات قابل توجه را نگه دارید.
8. سناریوهای شکست آزمون: دسترسی می‌تواند لغو شود، جلسات خاتمه یابند و فعالیت‌های غیرمنتظره بررسی شوند.

به عنوان مثال، یک MSP می‌تواند یک عامل را برای خواندن سوابق فاکتور ERP انتخاب شده و تهیه یک گزارش آزمایش کند، بدون اینکه به آن اجازه ویرایش داده‌های مالی را بدهد. تنها قابلیت اطمینان اثبات شده و مجوزهای قابل اجرا باید توجیه‌کننده اختیارات وسیع‌تر باشند.

چگونه TSplus می‌تواند به تأمین دسترسی به برنامه‌های ویندوز کمک کند؟

برای سازمان‌هایی که نرم‌افزارهای تجاری مبتنی بر ویندوز را اجرا می‌کنند، زیرساخت دسترسی از راه دور نیز بخشی از چنین فرآیند امنیتی است. قابلیت‌های تحویل برنامه TSplus و حفاظت از سرور به مدیران سیستم کمک می‌کند تا دسترسی به برنامه‌های ویندوزی میزبانی‌شده به‌صورت مرکزی را کنترل کنند.

TSplus Remote Access: تحویل برنامه و تخصیص

TSplus دسترسی از راه دور نرم‌افزارهای ویندوز را منتشر و اختصاص می‌دهد و آن‌ها را از طریق اتصالات از راه دور، از جمله دسترسی مبتنی بر وب، در دسترس قرار می‌دهد. ارائه یک برنامه اختصاصی به جای یک دسکتاپ کامل می‌تواند در کاهش قرارگیری غیرضروری رابط کاربری در چنین جریان‌های کاری هوش مصنوعی، به‌ویژه آن‌هایی که شامل نرم‌افزارهای تجاری موجود و قدیمی هستند، مشارکت کند.

TSplus Advanced Security: محافظت از سرورهای ویندوز و جلسات

TSplus Advanced Security حفاظت از سرور ویندوز و جلسات را از طریق حفاظت در برابر حملات brute-force، محدودیت‌های جغرافیایی، کنترل‌های ساعات کاری، مدیریت مجوزها، حفاظت در برابر باج‌افزار، هشدارها و گزارش‌های رویدادهای امنیتی اضافه می‌کند.

این کنترل‌ها می‌توانند در معرض خطرات اطراف میزبان برنامه کاهش دهند و بدین ترتیب مکمل هویت، مجوز و تدابیر امنیتی زمان اجرا باشند که برای عوامل هوش مصنوعی لازم است.

به طور کلی، قابلیت‌های مرتبط با TSplus یک اصل عملی را پشتیبانی می‌کنند: حفظ دسترسی کنترل‌شده به برنامه‌های تجاری و محافظت از محیط ویندوز پشت آن‌ها، در حالی که به مدیران آزادی عمل برای معرفی کنترل‌های امنیتی خاص هوش مصنوعی و ارکستراسیون در جایی که بارهای کاری جدید به آن‌ها نیاز دارند، می‌دهد.

نتیجه

امنیت عامل هوش مصنوعی با یک تمایز ساده آغاز می‌شود: داشتن اجازه برای دسترسی به یک برنامه به معنای داشتن اختیار برای انجام هر عمل درون آن نیست، اگر وجود داشته باشد.

برای مدیران سیستم و ارائه‌دهندگان خدمات مدیریت شده، قابل مدیریت کردن هوش مصنوعی به معنای ترکیب عوامل هوش مصنوعی به‌وضوح شناسایی‌شده، وظایف محدود، مجوزهای قابل اجرا، محیط‌های اجرایی محافظت‌شده و مسیرهای حسابرسی قابل اعتماد است. این مراحل به سازمان‌ها اجازه می‌دهد تا به بررسی اتوماسیون هوش مصنوعی بپردازند بدون اینکه سطح حمله خود را به‌طور غیرضروری گسترش دهند.

سوالات متداول

هویت غیرانسانی در امنیت عامل هوش مصنوعی چیست؟

یک هویت غیرانسانی نرم‌افزار، بار کاری خودکار یا یک عامل هوش مصنوعی را به جای یک شخص شناسایی می‌کند. این امکان را برای مدیران فراهم می‌کند تا بار کاری را تأیید کنند، مجوزها را اختصاص دهند و فعالیت آن را پیگیری کنند. هویت‌های عامل اختصاصی می‌توانند نسبت به حساب‌های انسانی مشترک، مسئولیت‌پذیری را بهبود بخشند.

چگونه هویت یک عامل هوش مصنوعی با یک حساب کاربری سرویس متفاوت است؟

حساب‌های خدمات سنتی معمولاً از برنامه‌های از پیش تعریف‌شده و فرآیندهای خودکار پشتیبانی می‌کنند. هویت‌های عامل هوش مصنوعی ممکن است به کنترل‌های اضافی در زمینه چرخه حیات، واگذاری و مجوز نیاز داشته باشند زیرا عوامل می‌توانند به‌طور مستقل اقداماتی را انتخاب کنند. مکانیزم‌های هویتی موجود به پلتفرم و محیط برنامه بستگی دارد.

آیا عوامل هوش مصنوعی می‌توانند به‌طور ایمن به برنامه‌های قدیمی ویندوز دسترسی پیدا کنند؟

بله، به شرطی که فناوری اجرای مناسب و کنترل‌های دسترسی در دسترس باشد. سازمان‌ها باید حساب ویندوز، مجوزهای برنامه و جلسه‌های از راه دور را محدود کنند. انتشار یک برنامه فردی می‌تواند در معرض خطر را کاهش دهد، اما جایگزین امنیت سیستم‌عامل یا مجوز در سطح برنامه نمی‌شود.

چه کنترل‌های امنیتی برای زمانی که عوامل هوش مصنوعی مشکلات دستگاه‌های از راه دور را عیب‌یابی می‌کنند، لازم است؟

نمایندگان عیب‌یابی از راه دور به مجوزهای اجرای محدود، مجوز برای اقدامات حساس، ثبت وقایع و شرایط توقف قابل اعتماد نیاز دارند. راهنمای همراه ما در مورد عوامل هوش مصنوعی در پشتیبانی IT توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان به نظارت بر اصلاحات خودکار، تأیید نتایج و افزایش مداخلات ناموفق پرداخت.

چگونه می‌توانند مدیران IT دسترسی یک عامل هوش مصنوعی را لغو کنند؟

مدیران باید هویت عامل را غیرفعال کنند، توکن‌ها و اعتبارنامه‌های مربوطه را لغو کنند، جلسات فعال را خاتمه دهند و فرآیندها یا وظایف زمان‌بندی شده مرتبط را متوقف کنند. سپس باید تأیید کنند که دسترسی پایان یافته و هرگونه فعالیت غیرمجاز را بررسی کنند.