بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز در مقابل انتشار برنامه‌ها

معرفی

برنامه‌های ویندوز می‌توانند بر روی نقاط پایانی فردی نصب و مدیریت شوند یا به‌طور مرکزی میزبانی شده و به‌طور از راه دور به کاربران ارائه شوند، بسته به نیازهای برنامه و زیرساخت. انتخاب بین این مدل‌ها نیاز به مقایسه فناوری‌ها بیشتر از این دارد. این مقاله توضیح می‌دهد که بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز چگونه کار می‌کند، چگونه با انتشار برنامه متفاوت است، هر رویکرد چه زمانی منطقی است و چگونه تیم‌های IT می‌توانند هر دو را در یک استراتژی تحویل برنامه ترکیب کنند.

بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز چیست؟

بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز شامل آماده‌سازی یک برنامه و فایل‌ها، پیکربندی و متاداده‌ای است که برای نصب و مدیریت قابل پیش‌بینی نیاز دارد.

به جای پیکربندی دستی یک برنامه در تمام سیستم‌های هدف، تیم‌های IT می‌توانند از یک بسته استاندارد شده استفاده کنند تا نصب، پیکربندی، به‌روزرسانی و حذف را یکنواخت‌تر کنند.

مدل بسته‌بندی مدرن ویندوز مایکروسافت شامل MSIX است که امکان ارائه هویت بسته، نصب و حذف قابل پیش‌بینی، به‌روزرسانی‌های کنترل‌شده و ادغام با ویژگی‌های ویندوز را فراهم می‌کند.

برنامه‌های سنتی Win32 می‌توانند از فناوری‌هایی مانند نصب‌کننده‌های MSI و EXE بهره‌مند شوند.

بسته‌بندی برنامه بنابراین تعیین می‌کند که چه چیزی باید نصب شود، نصب و حذف چگونه باید انجام شود، چه پیکربندی برای کاربران فراهم می‌شود و چگونه به‌روزرسانی‌ها انجام خواهد شد. هدف آن این است که استقرار برنامه به‌طور تکراری و قابل مدیریت در محیط هدف ویندوز باشد.

یک بسته برنامه شامل چه مواردی است؟

محتوای یک بسته نرم‌افزاری به فناوری بسته‌بندی و خود برنامه بستگی دارد.

یک بسته MSIX به عنوان مثال، بارگذاری یک برنامه را با یک مانفیست ترکیب می‌کند که عناصری مانند هویت بسته، وابستگی‌ها و قابلیت‌ها را تعریف می‌کند. تمایز مهم در اینجا این است که بسته یک واحد توزیع و استقرار را تعریف می‌کند، نه اینکه مشخص کند برنامه باید کجا اجرا شود.

بسته‌بندی سنتی سازمانی همچنین می‌تواند شامل تبدیل یا پوشش یک نصب‌کننده موجود، افزودن پیکربندی، تعریف منطق برای استقرار و اعتبارسنجی بسته نهایی قبل از انتشار باشد.

بسته‌بندی برنامه در واقع بیشتر از فقط قرار دادن فایل‌های برنامه درون یک فایل دیگر است. هدف آن این است که نصب نرم‌افزار تکرارپذیر، قابل مدیریت و قابل پشتیبانی باشد.

بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز: چگونه کار می‌کند؟

جریان‌های بسته‌بندی بسته به برنامه، فرمت بسته‌بندی و پلتفرم مدیریت متفاوت است. با این حال، بیشتر جریان‌های بسته‌بندی به طور کلی به سه مرحله مختلف تقسیم می‌شوند: کشف، ایجاد بسته و آزمایش قبل از استقرار.

کشف برنامه و الزامات

قبل از انجام بسته‌بندی مجدد یک برنامه موجود، برای مدیران بسیار مهم است که درک کنند نصب‌کننده برنامه چه تغییراتی ایجاد می‌کند و برنامه در زمان اجرا به چه چیزهایی نیاز دارد.

فعالیت‌های کشف شامل، اما نه محدود به:

• فایل‌ها و دایرکتوری‌ها
• ورودی‌های رجیستری
• خدمات ویندوز
• وابستگی‌های زمان اجرا
• متغیرهای محیطی
• پیوندهای فایل
• مجوزها
• میانبرها و فایل‌های پیکربندی

محیطی که برنامه در آن مستقر می‌شود به اندازه نصب‌کننده اهمیت دارد. یک برنامه که بر روی ایستگاه کاری یک توسعه‌دهنده توسعه و آزمایش شده است، ممکن است هنگام اجرا با استفاده از مجوزهای کاربر استاندارد، بر روی یک تصویر ویندوز تمیز سازمانی یا بر روی یک محیط چند کاربره ویندوز سرور .

ایجاد و پیکربندی بسته

تیم‌های IT سپس برنامه را با استفاده از فناوری بسته‌بندی مناسب برای نرم‌افزار و مدل استقرار داده شده آماده می‌کنند.

در مورد برنامه‌های ویندوز، این ممکن است به معنای ایجاد یک بسته MSIX باشد. این می‌تواند شامل نگه‌داشتن نرم‌افزارهای موجود که از Win32 در فرم نصب‌کننده MSI یا EXE استفاده می‌کنند یا تبدیل برخی برنامه‌ها به MSIX باشد. رویکردهای مختلف بسته‌بندی می‌توانند هویت بسته را فراهم کنند در حالی که به نرم‌افزار اجازه می‌دهند عناصر مدل نصب موجود خود را حفظ کند.

بنابراین، هیچ فرمت بسته‌بندی واحدی وجود ندارد که مناسب تمام برنامه‌های ویندوز باشد. برنامه، محیط آن و نیازهای مدیریتی باید رویکرد بسته‌بندی را تعیین کنند.

آزمایش و استقرار

بسته‌ها باید باشند بر روی سیستم‌های تمیز آزمایش شده است که محیط تولید هدف را شبیه‌سازی می‌کند.

فرایند آزمایش باید شامل نصب، راه‌اندازی اولیه، وابستگی‌ها، به‌روزرسانی‌ها، عملکرد برنامه و رفتار حذف باشد. مدیران همچنین باید بررسی کنند که مجوزها و پیکربندی‌های خاص کاربر به درستی مدیریت می‌شوند، به‌ویژه در مورد تغییر مسیر فایل یا رجیستری که ممکن است هنگام بسته‌بندی برنامه‌ها رخ دهد.

پس از تأیید، بسته‌ها می‌توانند از طریق پلتفرم توزیع نرم‌افزار یا مدیریت نقطه پایانی مورد نظر سازمان توزیع شوند.

اکنون بیایید یک قدم به عقب برداریم و یک تمایز ظریف اما بسیار مهم را روشن کنیم:

برنامه‌ها بسته‌بندی شده و سپس مستقر می‌شوند

جداسازی این عملکردها مهم است زیرا یک نقطه انتقال طبیعی برای انتشار برنامه ایجاد می‌کند.

ویندوز اپلیکیشن پابلیشینگ چیست؟

انتشار برنامه ویندوز به منظور انتشار یک برنامه که بر روی زیرساخت متمرکز ویندوز نصب شده است، به کاربران مجاز از طریق شبکه یا اینترنت ارائه می‌شود.

این برنامه بر روی یک میزبان ویندوز از راه دور اجرا می‌شود به جای اینکه بر روی هر نقطه پایانی کاربر اجرا شود. در این حالت، به کاربر دسترسی به برنامه‌ای که به‌طور از راه دور اجرا می‌شود از طریق یک کلاینت سازگار، میانبر یا مرورگر وب داده می‌شود.

برنامه نصب شده بر روی سرور → دسترسی به کاربر اعطا شد → برنامه بر روی سرور اجرا شد → رابط برنامه به کاربر ارائه شد

این رویکرد متفاوت است، زیرا به جای نصب و نگهداری برنامه کسب و کار بر روی هر نقطه پایانی، از مدیران خواسته می‌شود که آن را بر روی سرورهایی که جلسه کاربر را میزبانی می‌کنند، نگهداری کنند. به این ترتیب، کاربران قادر به دسترسی به برنامه‌ای هستند که به نظر می‌رسد به طور یکپارچه در محیط کارشان ادغام شده است، با وجود اینکه بر روی زیرساخت متمرکز میزبانی می‌شود.

بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز در مقابل انتشار برنامه: تفاوت‌های آن‌ها چیست؟

ساده‌ترین تمایز این است:

بسته‌بندی برنامه تعیین می‌کند که نرم‌افزار چگونه برای نصب و مدیریت آماده می‌شود. انتشار برنامه تعیین می‌کند که کاربران چگونه به نرم‌افزاری که بر روی زیرساخت متمرکز اجرا می‌شود، دسترسی پیدا کنند.

بنابراین فناوری‌ها در مراحل مختلف تحویل برنامه عمل می‌کنند.

سوال	بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز	انتشار برنامه
هدف اصلی	نرم‌افزار را برای نصب و نگهداری تکراری آماده کنید	به کاربران دسترسی به برنامه‌های میزبانی شده به صورت مرکزی بدهید
سوال اصلی IT	چگونه باید این برنامه را نصب و مدیریت کنیم؟	کاربران چگونه باید به این برنامه دسترسی پیدا کرده و آن را اجرا کنند؟
این اپلیکیشن کجا اجرا می‌شود؟	بر روی هر سیستمی که برنامه را دریافت می‌کند	در میزبان انتشار یا جلسه
نصب محلی بر روی نقطه پایانی کاربر؟	معمولاً برای استقرار نقطه پایانی مورد نیاز است	نصب کامل برنامه معمولاً لازم نیست
به‌روزرسانی‌ها	باید به اهداف استقرار قابل اجرا دست یابید	می‌تواند به‌طور مرکزی به میزبان‌های انتشار اعمال شود
نیازمندی‌های نقطه پایانی	پایان‌نامه باید از برنامه محلی اجرا شده پشتیبانی کند	دستگاه Endpoint به طور عمده به یک روش دسترسی سازگار نیاز دارد
دامنه معمولی	مدیریت چرخه عمر نرم‌افزار و نقطه پایانی/سرور	تحویل متمرکز برنامه
موارد استفاده رایج	کامپیوترهای مدیریت‌شده، نرم‌افزارهای استاندارد، استقرارهای کنترل‌شده	کاربران از راه دور، BYOD، برنامه‌های قدیمی و دسترسی متمرکز به برنامه‌ها

یک شرط: بسته‌بندی برنامه تعیین نمی‌کند که نرم‌افزار مذکور در کجا اجرا شود.

MSIX، MSI یا هر نوع دیگری از بسته می‌تواند بر روی یک ایستگاه کاری، لپ‌تاپ، ماشین مجازی یا سرور مستقر شود. بسته‌بندی تعیین می‌کند که نرم‌افزار چگونه نصب و خدمات‌دهی می‌شود. بنابراین، استقرار هدف تعیین می‌کند که برنامه کجا نصب می‌شود.

انتشار برنامه یک ملاحظه معماری دیگر را معرفی می‌کند. برنامه‌ها بر روی زیرساخت متمرکز پردازش می‌شوند در حالی که رابط آن بر روی نقاط پایانی از راه دور برای کاربران مجاز ارائه می‌شود.

در کدام موارد می‌توانید از بسته‌بندی و انتشار برنامه به‌طور همزمان استفاده کنید؟

بله. آنها به نقاط مختلف در چرخه زندگی تحویل برنامه می‌پردازند و می‌توانند به‌طور مستقل یا به‌صورت ترکیبی استفاده شوند.

یک سازمان را در نظر بگیرید که یک برنامه ویندوز خط کسب و کار دارد. اگر نیاز باشد که به صورت محلی اجرا شود، می‌توان آن را بسته‌بندی کرده و به هر نقطه پایانی مدیریت شده مستقر کرد:

بسته → استقرار در نقاط پایانی → برنامه به صورت محلی اجرا می‌شود

اگر سازمان نیاز به متمرکز کردن دارد، می‌تواند بسته‌بندی یا بر روی میزبان‌های جلسه مربوطه نصب شود و سپس منتشر گردد:

بسته یا نصب → استقرار به میزبان‌های متمرکز → انتشار → برنامه به‌طور مرکزی اجرا می‌شود

در این مورد، بسته‌بندی برنامه لزوماً رها نشده است. این فقط به میزبان‌های متمرکز اعمال می‌شود به جای دستگاه هر کاربر، که می‌تواند نگه‌داشتن برنامه را در چندین سرور انتشار ساده‌تر کند.

بسته‌بندی برنامه و انتشار برنامه به طور متقابل انحصاری نیستند: بسته‌بندی نصب و نگهداری برنامه را استاندارد می‌کند، در حالی که انتشار روش دسترسی آن را تعیین می‌کند. بسته به نیازهای برنامه، فناوری اطلاعات می‌تواند از یک روش، روش دیگر یا هر دو به صورت ترکیبی استفاده کند.

در کدام موارد بهتر است از بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز استفاده کنیم؟

بسته‌بندی برنامه‌های مایکروسافت ویندوز زمانی مناسب‌ترین است که اجرای محلی مفید باشد و فناوری اطلاعات بتواند به‌طور مؤثر دستگاه‌هایی را که برنامه بر روی آن‌ها میزبانی می‌شود مدیریت کند. در چنین مواردی، این امکان را برای استانداردسازی نصب و نگهداری فراهم می‌کند در حالی که مکان اجرای برنامه را به کاربران واگذار می‌کند.

کاربران به دسترسی آفلاین نیاز دارند

برنامه‌های نصب‌شده به‌طور محلی می‌توانند به‌طور مؤثر عمل کنند، حتی اگر کاربران نتوانند به منابع مرکزی دسترسی پیدا کنند، که اغلب برای کارمندان سیار، کارگران میدانی و سایر کارگران دوره‌ای اتفاق می‌افتد.

بسته‌بندی به سازمان‌های IT کمک می‌کند تا اطمینان حاصل کنند که این رویکرد به‌طور مداوم با استانداردسازی نصب، پیکربندی و به‌روزرسانی‌ها بر روی نقاط پایانی مدیریت‌شده استفاده می‌شود.

برنامه‌ها به سخت‌افزار یا پردازش محلی وابسته هستند

برخی از برنامه‌ها زمانی که به‌طور محلی اجرا می‌شوند، به‌طور مؤثرتری عمل می‌کنند زیرا به‌طور ذاتی به منابع نقطه پایانی وابسته یا با آن‌ها یکپارچه هستند.

استقرار محلی از ایجاد یک جلسه از راه دور بین برنامه و منابع جلوگیری می‌کند و بسته‌بندی یک روش تکرارپذیر برای نصب و پیکربندی برنامه بر روی نقاط پایانی که قادر به پشتیبانی از اجرای محلی هستند، فراهم می‌کند.

نقاط پایانی استاندارد شده و به طور مرکزی مدیریت می‌شوند

بسته‌بندی همچنین در شرایطی منطقی است که یک سازمان قبلاً مجموعه‌ای کنترل‌شده از دستگاه‌های ویندوز و یک پلتفرم مدیریت نقطه پایانی برای مدیریت آن‌ها داشته باشد. اگر محیط عمدتاً شامل دستگاه‌ها و سیستم‌عامل‌های مشابه در همان سطح پیکربندی باشد، استقرار و مدیریت برنامه‌های محلی ممکن است هیچ دشواری قابل توجهی را ارائه ندهد.

بسته‌ها رویکردی سازمان‌یافته برای مدیریت برنامه‌ها ارائه می‌دهند که کار نصب و خدمات‌دهی به برنامه روی دستگاه‌های کاربر نهایی را آسان‌تر می‌کند. در این سناریو، معرفی اجرای مرکزی ممکن است ضروری نباشد و لایه‌ای اضافی از پیچیدگی را اضافه کند مگر اینکه نیاز واقعی تجاری برای چنین اقدامی وجود داشته باشد.

بنابراین، سوال کلیدی این نیست که آیا برنامه می‌تواند بسته‌بندی شود، بلکه این است که آیا نصب، به‌روزرسانی و مدیریت آن بر روی هر دستگاه هدف با توجه به محیط و الزامات خاص ممکن است.

زمانی که انتشار برنامه منطقی‌تر است؟

انتشار برنامه زمانی که نصب محلی هزینه‌های عملیاتی یا مشکلات سازگاری غیرضروری را به همراه داشته باشد، جذاب‌تر می‌شود.

چندین وضعیت معمولی ارزش بررسی دارند.

کاربران از راه دور و توزیع شده

کارکنان دورکار، پرسنل دفاتر شعبه و پیمانکاران همیشه از مکان‌ها یا دستگاه‌های به‌خوبی مدیریت‌شده مانند رایانه‌های شرکتی کار نمی‌کنند.

انتشار برنامه، برنامه ویندوز را بر روی سرورهای مرکزی حفظ می‌کند در حالی که اجازه می‌دهد دسترسی از راه دور توسط کاربران مجاز، بنابراین بار مسئولیت تکرار محیط برنامه را از دوش مدیران برمی‌دارد.

محیط‌های نقطه پایانی BYOD و مختلط

یک برنامه ویندوز ممکن است لزوماً بر روی هر نوع دستگاهی که یک سازمان خاص استفاده می‌کند، اجرا نشود.

انتشار برنامه‌ها محیط اجرای آن‌ها را از کاربر نهایی جدا می‌کند. با استفاده از چنین روشی، یک فرد می‌تواند به یک برنامه ویندوز میزبانی شده به‌صورت مرکزی از طریق یک مرورگر یا کلاینت تأیید شده در دستگاه خود دسترسی پیدا کند، که در غیر این صورت قادر به اجرای برنامه نخواهد بود.

این استراتژی برای هر دو محیط Bring Your Own Device (BYOD) و سایر محیط‌هایی که چندین سیستم‌عامل نقطه پایانی وجود دارد، ایده‌آل است.

برنامه‌های کاربردی ویندوز قدیمی

برنامه‌های قدیمی می‌تواند تلاش‌های استقرار را با تکیه بر وابستگی‌های سیستم‌عامل، اجزای قدیمی و محدودیت‌های پیکربندی دشوار پیچیده کند.

متمرکز کردن برنامه می‌تواند به کاهش محیط‌هایی که در آن‌ها فناوری اطلاعات باید نرم‌افزار را کار کند، کمک کند. این لزوماً مشکلات سازگاری برنامه را حل نخواهد کرد، اما می‌تواند این مشکلات را به میزبان‌های ویندوز کنترل‌شده محدود کند، به جای مجموعه‌ای گسترده از نقاط پایانی.

این می‌تواند استانداردسازی در دسترسی به برنامه‌های قدیمی را ساده‌تر کند در حالی که یک سازمان به سمت یک برنامه مدرن‌سازی بلندمدت حرکت می‌کند.

برنامه‌های نیازمند به‌روزرسانی مکرر

تغییرات مکرر در یک برنامه، استقرار محلی آن را دشوارتر می‌کند، به‌ویژه زمانی که تعداد نقاط پایانی افزایش می‌یابد.

با انتشار برنامه، مدیران برنامه را در میزبان‌های مرکزی مربوطه به‌روزرسانی می‌کنند. سپس کاربران به برنامه به‌روزرسانی‌شده دسترسی پیدا می‌کنند بدون اینکه نیاز به به‌روزرسانی نرم‌افزار در تمام نقاط پایانی داشته باشند.

این فرآیند به‌ویژه زمانی سودمند است که بسیاری از کاربران به یک برنامه واحد وابسته باشند اما نیازی به استفاده محلی از آن نداشته باشند.

چگونه باید تیم‌های IT بین بسته‌بندی و انتشار انتخاب کنند؟

تیم‌های IT باید به الزامات عملیاتی برنامه توجه کنند نه به انتخاب فناوری.

اگر نصب محلی آسان برای نگهداری باشد، نقاط پایانی شما به‌طور دقیق کنترل می‌شوند و کاربران به قابلیت‌های آفلاین یا وابسته به سخت‌افزار نیاز دارند، استقرار بسته‌بندی‌شده نقاط پایانی منطقی‌ترین گزینه است. اگر کاربران شما توزیع‌شده هستند، نقاط پایانی شما ناهمگن هستند، نصب محلی چالش‌برانگیز است یا به‌روزرسانی برنامه به‌صورت مرکزی آسان‌تر است، انتشار برنامه می‌تواند هزینه‌های مدیریت نقاط پایانی را کاهش دهد.

بسیاری از شرکت‌ها به هر دو مدل نیاز خواهند داشت. کاربران دسکتاپ مدیریت‌شده شما ممکن است به برنامه‌های محلی مستقر دسترسی پیدا کنند، اما پیمانکاران، دورکاران یا کسانی که از دستگاه‌های غیرمدیریت‌شده استفاده می‌کنند ممکن است به دسترسی مرکزی به نرم‌افزارهای خاص تجاری دست یابند.

انتخاب بسیار واضح‌تر می‌شود اگر IT سه سوال را از هم جدا کند.

1. نحوه بسته‌بندی و نگهداری برنامه چگونه باید باشد؟
2. نرم‌افزار باید در کجا مستقر و اجرا شود؟
3. کاربران چگونه باید به آن دسترسی پیدا کنند؟

نگاه کردن به بسته‌بندی، استقرار و دسترسی به عنوان تصمیمات جداگانه مانع از مقایسه دو فناوری کاملاً متفاوت به گونه‌ای می‌شود که گویی همان راه‌حل هستند.

چگونه می‌تواند TSplus Remote Access یک راه حل باشد؟

سازمان‌هایی که می‌خواهند تحویل متمرکز برنامه‌های ویندوز را بدون استقرار کامل برنامه در هر نقطه پایانی انجام دهند می‌توانند از TSplus دسترسی از راه دور برای انتشار برنامه‌های انتخاب شده ویندوز یا ارائه دسکتاپ‌های کامل از زیرساخت متمرکز ویندوز.

مدیران می‌توانند برنامه‌ها را به کاربران یا گروه‌های خاص اختصاص دهند و دسترسی را از طریق کلاینت‌های از راه دور پشتیبانی‌شده یا اتصالات مبتنی بر HTML5 مرورگر فراهم کنند. این امر انتشار برنامه را به گزینه‌ای برای سازمان‌هایی که از کاربران از راه دور، محیط‌های BYOD یا برنامه‌های ویندوز که نگهداری آن‌ها به‌صورت مرکزی آسان‌تر است، پشتیبانی می‌کنند، تبدیل می‌کند.

نتیجه

بسته‌بندی برنامه‌های ویندوز یک روش تکرارپذیر برای نصب، پیکربندی و نگهداری نرم‌افزار فراهم می‌کند، در حالی که انتشار برنامه به کاربران دسترسی به برنامه‌هایی که بر روی زیرساخت متمرکز اجرا می‌شوند، می‌دهد. هیچ‌یک از این دو رویکرد به‌طور ذاتی جایگزین دیگری نمی‌شود و هر دو می‌توانند بخشی از یک استراتژی تحویل برنامه باشند.

مدل مناسب به نیازهای کاربرد، مدیریت نقطه پایانی و نیازهای دسترسی کاربر بستگی دارد. با در نظر گرفتن بسته‌بندی، محل استقرار و دسترسی به‌طور جداگانه، تیم‌های IT می‌توانند تصمیم بگیرند که آیا یک برنامه باید به‌صورت محلی، مرکزی یا از طریق ترکیبی از هر دو مدل اجرا شود.